Com

Caly tydzien pracowiy. Po meczacych trzech pierwszych dniach wczoraj caly dzien w college w Epernon. Rowniez pracowicie ale przyjemnie. Swietnie sie czuje w tej szkole, taka zadomowiona. Dzieciaki super, mam kontakt dobry ze wszystkimi, dyrekcja , nauczycielami, kucharzami na stolowce, paniami sprzatajacymi. Dzis spotkalam kazdego z tej grupy i nie bylo tak ze sie minelismy nie zamieniajac choc paru zdan. Strasznie to sympatyczne. A w klubie naszym male urwanie glowy. Ciezko jest zajac sie wszystkimi naraz:) a kazdy ma jakies pytania do mnie. Jestesmy teraz w trakcie czytania i nagrywania bajek na komputer (a potam na cd) i jednoczesnie ukladania pytan do gry nt. Europy. A zwazywszy na to ze te mlodsze dzieci nie umieja nawet zapisac pliku na dysku wiec jest co robic, nie wspominajac o tym ze maja tez duzo pytan nie zwiazanych z tymi akcjami, zeby tylko pogadac. A ja sama dzis:) Diego jest od poniedzialku na szkoleniu w Sommieres. Ale dla mnie to zaden problem:), uwielbiam gadac z tymi dzieciakami. Z reszta to nie pierwszy raz kiedy jestem sama.
A dzis spotkanie w dziale komunikacji CG w sprawie mozliwosci opublikowania mojego artykulu (tak , tego nad ktorym siedzialam dwa razy do pozna w nocy:). Zamiast z dyrektorem jak bylo przewidziane spotkalam sie z mega przystojnym Maximem i Cécile. Cyrielle, moja koordynatorka przed umowieniem spotkania nawet mi mowila zebym lepiej calego artykul nie pisala bo moga w ogole odmowic publikacji a poza tym ciezko bylo mi sie umowic z nimi na spotkanie, pare maili wyslalam, dzwonilam, potem przelozyli spotkanie wiec myslalam ze faktycznie nic z tego moze nie byc.A tu mila niespodzianka. Maxime zaproponowal nawet ze zrobi stala rubryke na stronce CG w dziale miedzynarodowym i jak cos napisze to zebym im przyniosla to bez problemu zamieszcza. A to troche pracy im przysporzy bo ja im tylko tekst w wordzie dostarczam a oni sie cala grafika zajmuja wiec tym bardziej dziwna ze sie tak chetnie zgodzili. Jak tu nie kochac Francuzow:)
A dzis jeszcze na obiad do naszej kuchni w maison d’education gdzie mieszkamy przyszlo chyba z pol l’IUFM. To znajomi smerfow, tzn. tak my cudzoziemcy nazywamy dwie Francuzki ktore z nami mieszkaja - po urodzeniu dostaly imiona Aurélie i Emmenuelle. Po 5 miesiacach mieszkania razem w dalszym ciagu nie wiem ktora jest ktora. To samo to juz swiadczy o stopniu naszego zaprzyjaznienia:). Tzn. nie ma zadnego konfliktu tylko sa mi one obojetne totalnie.

Com
Toute la semaine est travailleuse. Après trois premiers jours assez fatigants, hier tout la journée à Epernon. Ce jour étaient aussi occupé mais agréable. Je me sens très bien dans cette école comme si j’en faisais partie. Les élèves sont super, j’ai un contact avec tous, la direction, les profs, les personnes qui s’occupent d’entretenir l’école, le personnel de la cuisine. Hier, j’ai croisé les représentants de tous ces groupes et j’ai parlé avec chacun. C’est très sympa :). Et dans notre club beaucoup de travail surtout pendant première heure. Nous sommes en train d’enregistrer les contes et inventer les questions pour le jeu sur Europe. Et vu que les plus petits ne savent même pas comment enregistrer les fiches il y a le travail, en ne mentionnant pas qu’ils posent beaucoup d’autres questions qui ne sont pas forcément liées avec les actions. Et j’étais seule car Diego est parti à Sommières pour son séminaire à mi-parcours. Mais pour moi, pas de problème, ce n’est pas première fois quand je suis seule avec le club.
Aujourd’hui j’ai eu un rdv avec le service de communication concernant la possibilité de mettre les articles sur notre volontariat sur le site du CG . Au lieu d’voir la réunion avec le directeur comme prévu, je me suis rencontré avec Maxime (très, très bel homme :) et Cécile. Il était assez difficile de fixer un rdv, j’ai envoyé des mails, j’ai appelé, ensuite le rdv a été reporté dons je pensais que probablement ce n’aie pas été facile d’obtenir une permission de mettre les articler sur le site du CG car ils sont si occupé même pour se rencontrer. Mais une surprise. Ils étaient d’accord sans problème. Maxime a même proposé de faire une rubrique fixée concernant notre volontariat et quand nous leur aurons envoyé les articles ils les publieront. Et après certains gens sont étonnés quand je dis que je suis ravie par le comportement des Français. Comment je peux dire que les Français ne sont pas sympas quand la plupart des gens sont si gentilles envers de moi.
Et aujourd’hui, le midi, dans notre cuisine dans la résidence déjeunait la moitié de l’IUFM… C’étaient les amies de deus Françaises qui habitent avec nous : Amélie et Emmanuelle. Après cinq mois de cohabitation je ne sais pas qui est qui. Ça montre le niveau de notre amitié…

Kiedy sie naucze zeby nie zostawiac pracy na ostatnia godzine?

A dzis ogromnie zmeczona. Ale z wlasnej glupoty. Byl pomysl zebysmy skontaktowali sie z dzialem komunikacji Conseil general zeby zapytac czy mozemy publikowac artykuly na stronie Conseil o naszym wolontariacie. Wiec umowilam spotkanie na dzis- srode z dyrektorem dzialu. Tylko dobrze by bylo przyjsc juz z jakims artykulem. Mialam caly zeszly tydzien na jego napisanie a zabralam sie to tego w ten poniedzialek... sama wiec jestem sobie winna ze pisalam go do 3 nad ranem po czym jak wyslalam do Aurélie do poprawienie bledow to poddala mi pomysl zeby go rozbudowac wiec we wtorek tez siedzialam do glebokiej nocy. Nie moglam go napisac w dzien bo mielismy spotkanie z gabinetem prezydenta CG w sprawie organizowania obchodow Dnia europy. Takze dzis jestem potwornie niewyspana. A i co sie okazalo, spotkanie dot. artykulu zostalo przeniesione na piatek wiec niepotrzebnie siedzialam w nocy. Ale z drugiej strony dobrze bo nie mialam poprawionej tej drugiej czesci artykulu i bym swiecila oczami przed dyr komunikacji ze z bledami mu tekst przynioslam. A i tak szczerze to zmeczona jestem tez przez to ze dzis caly dzien z Coneil general des jeunes (CGJ) Nie wiem w sumie czemu ale jakos nie bawi mnie branie udzialu w tym. Tak przypomne ze CGJ to jest to taka rada miasta mlodych (50 uczniow college) a w rzeczywistosci taki teatr jednego aktora. Show Fabienne, ktora dyryguje dzieciakami... Rano pracowalam z grupka uczniow nad zrobieniem zdjecia na konkurs UE. „Co euro znaczy dla ciebie”. A po poludniu z inna grupa poszlismy do COMPA (muzeum rolnictwa) robic zdjecia do naszego komiksu na temat rozwiazywania konfliktow. Podczas opststniej sesji CGJ tez bylismy w Compa i wymyslilismy konflikt miedzy krajami. Zabawny byl motyw jak robilam zdjecia wojny- chlopcy- zolnierze a bron... recznik papierowy to byla bazooka a wieszaki na ubrania- karabiny... nie ma co pelen profesjonalizm... wygramy jak nic:). Jakby nie patrzec nawet ciekwe zajecia ale mimo wszystko bez entuzjazmu podchodze do tego.Ale chyba nie tylko ja... Fabienne zapytala sie uczniow, przed pojsciem do Compa czego dotyczy ich komiks nad ktorym zaczeli przeciez juz pracowac podczas ostatniej sesji. I sie okazalo ze jet to za trudne pytanie... bo niektorzy z nich nawet nie wiedzieli gdzie byli tamtago dnia... cay w Compa czy zostyali z Fabienne w Sali obrad... bez komentarza.


Quand j'appendrai de ne pas reporter le travail à la dernière heure?
Aujourd’hui je suis énormément fatiguée. Mais c’est à cause de mon flemme. Il avait une idée de nous contacter avec le service de communication du CG pour demander de la possibilité de mettre les articles sur notre volontariat sue le site Internet du CG. Donc j’ai fixé le rdv avec le directeur de com. Le mercredi à 11h. Mais il fallait préparer un article. J’avais tout la semaine précédente pour le faire mais je me suis mise au travail le lundi... je l’écrivais jusqu’à 3h du matin… et le mercredi Aurélie m’a conseillé d’écrire encore une partie de mon article. L’après-midi j’avais un rdv avec Aurélie et le cabinet du Président du CG donc il m’est resté un soir et la nuit pour écrire… En effet le mercredi matin j’avais tout l’article mais j’ai appris que la réunion est reporté au vendredi… Donc il n’était pas nécessaire que j’aie bossé dans la nuit…
Et je dois dire honnêtement que je suis fatiguée aussi à cause de fait que tout la journée j’ai passé avec CGJ. Le matin nous avons pris la photo pour le concours de l’EU concernant l’euro. Et l’après-midi avec la partie des jeunes nous sommes allée au COMPA pour finir faire notre bande dessine sur le sujet du conflit, que nous avions commencé à faire pendant la dernière session. Mais je fais l’impression que la personne la plus motivé dans le CGJ est Fabienne qui gère les réunions. Le matin avant d’aller au Compa elle a demandé les jeunes de quoi parle leur bande dessinée qu’ils avaient faite pendant la dernière session. Et il s’est avéré que c’était une question trop difficile car certains d’entre eux avaient des difficultés même à se rappeler où ils avaient été ce jour-là, au Compa ou à l’hémicycle du CG... La discussion avec un jeune…
Fabienne : Es-tu allé au COMPA?
Jeune : Je crois…
F : Tu crois ou tu es sur ?
J : eeee je ne sais pas, je ne suis pas sur .
Sans commentaire.

Raclette

Sobota. Impeza u Cyrielle, tzn. takie bardziej spotaknie wieczorno-nocne. Po powrocie musialam ubrania na tychmaist wyrzucic do uprania... nie , nie z powodu papierosow, tylko... sera:). Cyrielle zrobila raclette, tzn. zrobila to troche na wyrost powiedziane:), juz wyjasniam: raclette to jest takie danie tradycyjne (ja raczej nazwalabym to raczj zwyczajem jedzenia) we Francji. Stawia sie na srodku stolu taka plytke podgrzewana pradem. Kazdy jedzacy ma talerz, sztucce i taka lopatke mala. Kazdy bierze na swoj talerz plasterki wedliny, sera i ziemniaka calego w mundurku. Naklada nieziemsko cuchnacy ser na lopatke, kladzie ja na plytce, i tak roztopionym serkiem polewa wedline i ziemniaka. I je. Topi sie po jednym plasterku, a nie na raz, bo cala zabawa na tym polega:). Bardzo sympatyczny rytulal. A poza tym zadziwiajace ze mi ten ser naprawde smakowal. Ale chyba dlatego ze byl roztopiony i przez to mniej smierdzial:). A i juz powoli zaczynam robic liste rzeczy/ tradycji ktore przyniose ze soba do Polski:). Nie jestem za bezmyslnym przejmowaniem zagranicznych tradycji (halloween nie znosze, walentynki tez nie sa moim ulubionym swietem) ale uwazam ze jak jakis zwyczaj jest ciekawy i mi sie podoba to czemu nie mialabym go nasladowac.

I z wieczoru zapamietam mine Francuzow i ich swiete zdziwienie jak zrobilam sobie drinka z wodki i coli... cola do wodki??? (swoja droga wg mnie bardziej zaskakujace jest picie w Hiszpanii wina z cola). Albo jak na pytanie jaki alkohol chce pic do raclettes odpowiedzialam ze wodka moze byc... dziwili sie jak mozna w Polsce pic wodke do jedzenia, wino ok ale wodka??? To sie zrewanzowalam mowiac (zgodnie z prawda zreszta) ze francuskie wina mi nie smakuja. Ale swoja droga to troche obludne ze w wiekszosci Francuzi mysla ze w Polsce duzo pijemy, oni pija duzo wina ale tego nie widza...
W zeszlym tyg ukazal sie artukul z naszej wizyty w St.Georges. Najbardziej mi sie spodobalo okreslenie ze jestem ambasadorem Europy:).

Centre de loisir

Dziś cały dzień z dzieciakami z Centre de loisir w St. George. Centre loisir to jest takie miejsce gdzie rodzice zostawiają dzieci jak idą do pracy wtedy kiedy dzieci nie maja szkoły to jest w środy i ferie. Był też tam dziennikarz lokalnej gazety i dopiero po tym jak zadał mi pytanie czy w Polsce tez istnieją takie miejsca zaczęłam się zastanawiać jak to jest u nas? Z tego co wiem to raczej dzieci w takich dniach są zawożone do dziadków, sąsiadów itp. chyba…:)
A dzieci w tym centrum loisir kochane:). Tak się kleiły do mnie, że nie mogłam się ruszyć:) strasznie sympatyczne to było. Aż się animatorzy śmiali, szczególnie Adrien, że mnie zamęczą:). Ale swoją drogą bardzo ufne są te dzieci, przecież byłam dla nich zupełnie obcą osobą a one tak bez żadnego skrępowana siadały mi na kolanach, ściskały mnie, wieszały się na mnie, przekrzykiwały się kto będzie siedział koło mnie na stołówce, szedł ze mną za rękę podczas spaceru:). I jak tu ich nie kochać:).
A i co zauważyłam: jakbym tak przebywała z tymi dziećmi od początku mojego pobytu tutaj to do tej pory już bym perfekcyjnie gadała po francusku. Dzieciaki są niezwykle gadatliwe, tyle się nowych słówek dowiedziałam a i sama nagadałam bo one takie ciekawe wszystkiego Widze ze ze najlepszy projekt EVS pod względem nauczenia się języka to praca z takimi dziećmi 5-11 lat. Ale to nie moja praca… dla mnie to była tylko okazjonalna wizyta, może z raz tam jeszcze wrócę ale to nic pewnego…
Ok., nie powiedziałam najważniejszego, po co tam w ogóle byłam:). Byliśmy tam żeby poopowiadac troche dzieciom o Europie, krótka prezentacja, malowanie flag państw przez dzieci, rozdanie gadżetów o UE:). Trwało to z godzinkę a resztę czasu spędziliśmy na zabawie z dziećmi, tzn. dokładniej to po południu pojechaliśmy z nimi do miejscowości La Lupe żeby zapoznać ich z dzieciakami z tamtejszego centrum loisir.

Debiut przed kamerami

Po prasie i radiu przyszedł czas na telewizję. Co prawda internetowa ale jednak. W sobotę wieczorem brałam udział w nagraniu programu. Nagrywano 3 odcinki lokalnego programu kulturalnego. Każdy składał się z takich samym stałych punktów, m.in. scenki humorystycznej, występu zespołu muzycznego, wywiadu z gościem, krótkiego filmiku, itp. I właśnie byłam owym gościem w jednym z tych odcinków.
Sama, bez mojego współwolontariusza. Poważnie powiem, że kamery mnie nie krępowały wcale, podobnie jak publiczność na widowni ale mimo tego ze się nie jąkałam i czułam się w miarę swobodnie to jednak nie mogę występu zaliczyć do udanych. Przeszkadzało mi to ze nie znałam pytań wcześniej i to, że wywiad był króciutki-mniej niż 10 minut. Wolałabym żeby trwał z pół godziny bo wtedy jakbym powiedziała jakąś głupotę to by przeszła niezauważalnie a tak to musiałam bardzo uważać na to co mówię… zwłaszcza, że emisja odcinka będzie w czerwcu wiec trochę mnie dezorientowały pytania w stylu „ udało Ci się pozwiedzać Francje przez te 9 miesięcy?” co miałam powiedzieć…? A poza tym ładnie wyszło , że po tylu miesiącach pobytu dukam tak po francusku… mam nadzieje w czerwcu mimo wszystko bede lepiej mowic niz teraz... Trudno. W każdym bądź razie, plusem jest to ze mimo wszystko to ciekawe doświadczenie być gościem programu i to nagrywanego dość profesjonalnie z kilkoma kamerami, własnym mikroportem:), widownią. A i super ze „mój” odcinek był nagrywany jako ostatni ok. godz. 23 wiec od godz. 19 byłam na widowni poprzednich odcinków, rewelacja, szczególnie te zespoły grające na żywo:).