Polskie śniadanie

Dziś w BIJ w Chartres organizowałam… nie, organizowałam to zbyt duże słowo, po prostu prezentowałam grupce dzieci polskie śnadanie, info +degustacja typowo polskich, kolorowych kromeczek z szynką, serem, pomidorem itp. i wszystko byłoby pięknie gdyby nie to ze nikt nie chciał ich próbować:)… pewnie dlatego, że trafiła mi się grupka złożona z Muzułmanów, którzy jedzą tylko mięso pochodzące od zwierzęcia zabitego techniką halal (kurczaki, które przerobiono na moją wędlinę były tradycyjnie zabijane:), i z osób, które nie mają w zwyczaju jeść śniadania…:) tylko jeden chłopczyk chętnie się częstował ale jeśli mam być szczera to on wyglądał na takiego co nigdy nie odmawia jedzenia wiec nic dziwnego ze jadł:)…ale mimo wszystko kochany był za to:). Poniekąd nie dziwię się, że nie chcieli próbować skoro moje śniadanie było całkowitym zaprzeczeniem francuskiego, a z drugiej strony gdzie jest ich ciekawość świata? Gdzie?? Faktycznie coraz bardziej przekonuje się, że Francuzi, szczególnie młodzi są ogólnie rzecz ujmując dość zamknięci. Ale tak żeby oddać sprawiedliwość to kilku Francuzów odważyło się spróbować polskiego jedzenia:) Były osoby, które indywidualnie przyszły do BIJ w swoich sprawach, i jak ich osaczyłam z kanapkami to nie wypadało im mi odmówić:) a poza tym to byli chłopcy mniej więcej w moim wieku a nie dzieci wiec jak to faceci wiecznie głodni, wiec jedli:) Ale mimo wszystko zawiedziona nie jestem bo zabawnie było:) Jeden z jedzących:) też był wolontariuszem EVS, w Rumunii wiec fajnie było pogadać z nim. A i musze koniecznie powiedzieć, że bardzo sympatyczna jest Amelie, która prowadzi BIJ:). Właściwa osoba na właściwym miejscu.
A potem całe popołudnie upłynęło mi na wymyślaniu cech charakterystycznych poszczególnych państw Europy Środkowej i Wschodniej, tzn. co swoją kulturą, gospodarką wnieśli co UE- określić jednym słowem, i aż wstyd się przyznać bardzo opornie mi to szło… a taka byłam pewna ze z miejsca znajdę skojarzenia… Bez problemu każdemu w Polsce przychodzi na myśl skojarzenie związane z krajami zachodnimi Francja-kuchnia, Niemcy-pracowitość, Irlandia-czterolistna koniczynka itp. a co ze Słowacją? Łotwą? Bułgarią?... to jest przykre ze w Polsce tyle wiemy o państwach zachodnich a o krajach naszego kręgu kulturowego paradoksalnie niewiele… ale w koncu udało mi się znaleźć pomysły na jedno słowo opisujące każde państwo.

A wieczorem oglądałam film francuski, tylko ze ja myślałam ze jak Hiszpan mi zaproponuje film to będzie to lekka komedia żeby się rozerwać… nawet kilka razy się upewniałam czy będzie to głupawa komedia… tak, tak… a tu wyjechał z metafizycznym filmem z przesłaniem…nie powiem, film był dobry… ale stwierdzam to głównie na podstawie obrazów:) niełatwo jest wychwycić sens filmu mającego drugie dno, zwłaszcza jak się części dialogów nie rozumie:) bo mój francuski póki co jest na poziomie Mikołajka:)

Petit dejeuner polonais
Aujourd’hui, au BIJ a Chartres je presentais le petit dejeuner polonais, l’information+la degustation typiques tartines polonaises avec de la charcuterie, la tomate, le fromage, etc. Et tout serait super... mais presque personne ne veut pas les gouter :)... peut etre ca c’est pour que c’etait la groupe composee des Musulmans qui mangent seulement la viande, la charcuterie preparee selon les regles du halal...et des gens qui n’ont pas d’habitude de manger le petit dejeuner :)... seulement un gamin a mange volontiers mais il avait l’air comme une personne qui ne refusait jamais la nourriture donc c’est pas bizarre qu’il mangeait :) mais il etait vraiment aimable:). Je ne suis pas etonnee qu’ils ne veulent pas manger parce que le petit dejeuner polonais est totalement different que ceux de fransais mais d’un autre cote où est leur curiosite du monde ? Où ?? Je me convaincs de plus en plus que les Francais sont un peu fermes des autres cultures, evidemment pas tous, mais en general, les enfants n’ont pas la curiosite typique pour les enfants. Mais pour etre juste je dois admets que quelques Francais ont goute mes tartines. C’etait les jeunes qui sont venu au BIJ pour les raisons personnelles, pas une groupe organisee, et quand je parle individuellement avec eux ils n’ont pas pu me refuser :) et de plus c’etait les garcons a peu pres de meme age que moi, pas enfants, et commes tous les mecs, ils sont toujours faim donc ils ont mangent :) Mais quand meme je ne suis pas decue car c’etait amusant, et l’un de garcon avait ete aussi volontaire SVE, en Roumanie donc il etait bon de bavarder avec lui. Et je dois dire qu’Amelie qui s’occupe du BIJ est tres sympa, bonne personne en bon endroit.
Et puis tout l’apres midi je passais a inventer les traits caractéristiques des pays d’Europe Centrale et de l’Est, un mot pour decrir un pays... et j’ai honte a admettre que c’ etait dur pour moi... et au debout j’etait tellement sure que je peux trouver les idees tout de suite... En Pologne, chacun peut sans probleme dire le mot typique decrivant les pays occidentales, commme la France-cuisine, l’Allemagne-travail, l’Irlande-trefle a quatre feuilles, etc. mais quoi s ‘il s’agit de la Slovaquie ? de la Lettonie ? de la Bulgarie ?... C’est triste que nous, en Pologne, nous savons beaucoup de pays occidentaux mais ne connaissons pas bien nos voisins.Mais enfin j'ai reussi a inventer les mots caracterisant ces pays.

Et le soir j’ai regarde un film francais. Diego m’a propose ce film. Mais j’ai pense que c’etait un stupid comedie, j’ai demande a Diego quelques fois si ce serait le comedie, il m’a repondu que oui... mais enfin c’etait le film profond avec beaucoup d’allusions... ok, ce film etait bon mas je peux constater ca avant tout a partr des images :) il n’est pas facile d’appercevoir le sens d’un film qui est ambitieux surtout si on ne comprend pas la plupart des dialogues :)

Zawodowa strona wolontariatu

Widze ze mój wolontariat bardzo przypomina mi czas studiów nie tylko pod względem rytmu dnia o którym pisałam już ale też jeśli chodzi o pracę:) tzn. w Krakowie na początku nic nie robiłam a potem przed sesją nie mogłam się pozbierać… i widze ze tu pracuje podobnie:) Ale to nie dlatego ze jestem leniwa i odkładam wszystko na później… no może po części dlatego (co ciekawe Hiszpan-południowiec jest bardziej zdyscyplinowany niż ja) ale bardziej z tego wzgędu, że nasza rola, nasze zadania tutaj nie są jeszcze do końca jasne . Ale myślę, że wszystko ruszy po spotkaniu w college’ach. W przyszłym tygodniu w obu college’ach na spotkaniu z dyrektorem i nauczycielami przedstawimy naszą wizję:), co chcemy robić. Ogólnie rzecz biorąc mamy stworzyć i animować kluby europejskie w obu szkołach-prezentacje, dyskusje, ekspozycje na tematy związane z UE razem z dzieciakami. Poza tym oprócz pracy w szkołach mamy zaangażować się w prace w Conseil General des Jeunes i w kilku Biurach Informacji Młodzieżowej- tam m.in. promocja programu EVS, UE, naszych krajów i inne działania na bieżąco. Poza tym kilka projektów m.in. ta wycieczka dzieciaków do Brukseli, krótkie filmy, itp. A propos, genialny pomysł na film zaproponował Diego: przedstawienie co każdy kraj wniósł do wspólnej Europy poprzez grę słów, mam nadzieje ze to wyjdzie. A i mam zastanowić się nad projektem który realizuje sama w BIJ w Nogent czyli promocja EVS w tamtejszych liceach i zorganizowanie dni Europy. Czyli szykuje się pracowity wolontariat, ale póki co się nie przemęczam:). Z czym jest mi bardzo dobrze i nie podzielam zdania Diega, który mówi ze jak nic tu nie robi to się czuje jakby kradł pieniądze unijne… ja takiego odczucia nie mam, w Polsce się mówi ze jak biją to trzeba uciekać a jak dają to trzeba brać:) i nie marudzić:) wiec jak Unia daje to korzystam:) ale tak serio to nie tak ze tylko biorę bo przecież będę pracować tu przez cały rok i to zapowiada się, że intensywnie:)

Le travail
Je vois que mon volontariat ici rassemble beaucoup au periode de mes etudes. Il m’agit non seulement du rhytme de jour duquel j’ai deja ecrit mais aussi s’il s’agit du travail. Pendant mes etudes au debut de l’annee je ne faisait rien mais a la fin, avant les examens j’avais beaucoup de travail... et je vois qu’ici est pareil. Mais ce n’est pas pour ca que je suis paresseuse et je différe les choses...ok, peut etre un peu pour ca (ce qui est interessant l’Espagnol- l’homme du Sud est plus discipliné que moi ) mais plus de cette raison que nos taches ne sont pas encore precisees, claires. Mais je pense que le travail demarchera apres les reunions dans les colleges. La semaine prochaine nous aurons les rendez vous dans les colleges pendant lesquels nous presenterons nos idees, ce que nous voudrions faire. En general, nous avons pour mission de creer et animer avec les eleves les clubs europeens dans les ecoles-discussions, presentations, expositions concernant l’UE, etc. De plus nous agirons au sein de Conseil General des Jeunes et quelques BIJ- la promotion, la diffusion le savoir sur le SVE, l’UE, nos pays, etc. En outre, la realisation quelques idees comme la visite des eleves a Bruxelles, les films courts, etc. A propos, Diego a propose une idee geniale : le film qui montre ce que chaque pays apporte au commun Europe, super idee, j’espere que nous reussirons a le realiser. Et je dois reflechir sur mon projet a Nogent concernant la promotion de SVE et l’UE. En resumant, il y aura beaucoup de travail. Mais pour un moment je ne travaillote pas :), et je ne partage pas les sentiments de Diego qui dit que s’il ne fait rien il se sent comme un voleur, qui vole d’argent de l’UE. En Pologne on dit : quand on nous bats nous devons nous sauver mais quand on nous donne quelque chose nous devons profiter :) sans se plaindre.Donc j’en profite :) mais en parlant serieusement, je ne veux pas seulement recevoir, pour un moment je ne travaille pas beaucoup mais bientot je travaillerai intensivement.

W Senonches

Jadłam w poniedziałek oficjalny obiad w restauracji z burmistrzem miasteczka Senonches. Cytując jeden z moich ulubionych polskich filmów „było jakby luksusowo:)”. Tylko znowu dostałam jedzenie, które nie mogłam ukroić... domyślałam się, że może być takie, ale skusiła mnie wizja że jest to danie z grzybami, a grzyby uwielbiam:) tylko, że w rzeczywistości tych grzybów dostałam aż pół sztuki- dosłownie(!) a za to duuuzy kawałek wołowiny… niemal żywej...czegoś nie rozumiem, z jednej strony Francuzi jedzą pół surowe mięso i nie obawiają się BSE lub innych chorób a z drugiej jak opowiedziałam Peggy z którą mieszkamy ze w Polsce jest tradycja na imprezach, szczególnie studenckich, picia z jednego kieliszka pierwszą reakcją było pytanie „a mikroby?”… A i podczas obiadu padło pytanie, skąd tyle wiem o Francji skoro nie byłam tu nigdy wcześniej… zabawne pytanie:)… w odpowiedzi uświadomiłam trochę moich rozmówców o poziomie edukacji w polskich szkołach:). A i tak podsumowując to wcale nie miałabym nic przeciwko gdyby mnie zapraszano częściej na obiady w takich restauracjach i w takim towarzystwie:)

A Senonches
Le Lundi, j’ai mangé un déjeuner officiel dans un restaurant avec le maire de Senonches. En citant l’un de mes films polonais preferes « Il était un peu luxueusement:) ». Mais, j’ai du manger encore fois le plats que je n’ai pas pu couper... je supposais que ca pourrait etre un peu cru mais j’avais été seduit par les champignons qui devrais etre servi avec la viande, et j’adore les champignons :) mais en realité il m'a servi seulement une demi piece de fongus et la grande piece de viande...viande vive...je ne peux pas comprendre une chose... à savoir... les Francais aiment bien manger la viande crue et ils n’ont pas peur de BSE et les autres maladies mais d’un autre coté quand j’ai dit à Peggy (elle habite avec moi) qu’en Pologne pendant les soirées (surtout les fetes etudiants ) il y a la tradition de boire l’alcool avec un seul verre qui fait un tour, un personne boit et passe un verre à l’autre, la premiere reaction de Francaise était la question : « et vous n’avez pas peur de microbes ?»
Et pendant le déjeuner on m ‘a demandé d’ou je possede les connaissances sur le Paris et la France en n’etant jamais en France... j'ai raconté a mes interlocuteurs un peu du niveau de l’education en Pologne :)
Et en resumant, je ne suis pas contre de m'inviter plus souvent pour dejeuner dans les restaurants pareils et avec les gens aussi sympa que le lundi:)

Złośliwość rzeczy martwych

Byliśmy w niedzielę z Diegiem w muzeum figur woskowych w Paryżu- Musee Grevin:)… po zrobieniu kilku zdjęć mój aparat odmówił posłuszeństwa, po czym po wyjściu z muzeum na stacji metra nagle oprzytomniał i działał bez problemu…no cóz… tak bywa:) ale muzeum rewelacja! 250 figur jak żywych!, na pewno tam zaciągnę przyjaciół i rodzinkę jak przyjadą do Francji, nie mogą tego nie widzieć:) A i w stolicy zwiedzaliśmy też muzeum wypchanych zwierząt, tzn. tak fachowo to była Galeria Ewolucji w Muzeum Historii Naturalnej. Mówię tak ironicznie, że wypchanych bo byłam przekonana, że będą tam szkielety, a nie sztuczne stworzenia... i gdyby nie było za darmo to bym nawet nie próbowała tam wchodzić…

La mechancete de choses
Dimanche, nous sommes allées au Musee des figures de cire a Paris- Musée Grevin :)... j’ai pris quelques photos et mon apareil s’est arreté a marcher, mais apres avoir sorti de musée, a la station du metro il a commencé de nouveau marcher sans probleme...les choses sont parfois mechantes...ca arrive... mais le musee-formidable ! 250 figures tres reels! J’y emmenerai mes amis et famille quand ils auront venu en France, c’est sur, ils doivent les voir. Et nous avons aussi visité le musée des animaux embourres, c’est a dire Musée national d'Histoire naturel : Grande Galerie de l'Evolution... Je dis si ironiquement pace que j’avais pensé qu’il y aurait les squelettes mais pas les animaux artificiels... et si l’entree n’etait pas libre je n’y entrerais pas...mais en resultat cette galerie était vraiment interessante.

wizyta u psychologa , nawet dwóch psychologów:)…

Co tydzień w poniedziałek mamy spotkanie z naszymi koordynatorkami, rozmawiamy jak tydzień minął, jak w pracy, po pracy itp. Tylko że bardziej gadamy na temat stanu naszej psychiki a nie zadań- taka psychoanaliza:). Dostaliśmy nawet, taki zeszyt w którym przy każdej dacie mamy rysować buźkę zgodną ze stanem naszej psychiki- uśmiechnięta, smutną i to z komentarzem. Nawet mi się ten pomysł podoba, zabawnie będzie potem to czytać. Tylko póki co w tym temacie bardzo monotematyczna jestem:) bo nadal wszystko jest dla mnie rewelacyjne, wszystko mi się podoba… Domyślam się, że nasze koordynatorki pomyślą, że albo nie mówię szczerze albo że jestem jakaś dziwna, ale jakoś mnie to nie martwi:) zresztą ja nigdy nie przejmowałam się tym co ludzie myślą o mnie:)… Ale w piątek mieliśmy nadzwyczajne spotkanie, spotkanie kryzysowe:) odnoszę wrażenie, że mój współwolontariusz wstąpił w drugą fazę szoku kulturowego… bo raczej to niemożliwe żeby normalnie Hiszpanie tacy zrzędliwi byli… ale tak poważnie to rozumiem że moze sie źle czuć, choć nie podzielam jego odczuć... tak wiec chcąc nie chcąc uczestniczyłam w konsultacjach psychologicznych Diega z Aurelie i Cyrielle. Tzn. temat dotyczył tez i mnie bo chcieliśmy wyjaśnić sytuację w jednym z college’ów w którym będziemy pracować. Wygląda ona tak, że nauczyciele w college nie bardzo wiedzą co my tam mamy robić. Dla mnie to jakiś szczególny powód do zmartwień nie jest:) Tak mniej więcej po pół godzinie tych konsultacji zaczęłam ziewać…jestem kobietą ale jednak nie rozumiem jak można mówić w kółko to samo przez 2,5 godziny:) po pół godziny wyjaśniliśmy ze trzeba zorganizować spotkanie w college’u, żeby uzmysłowić władzom szkoły po co jesteśmy i ok., sprawa załatwiona… ale tylko według mnie była załatwiona:) Uzmysłowiła mi ta rozmowa ze trochę niemiecki charakter mam:) Takie spotkania z koordynatorkami to fajna sprawa tylko mam nadzieje ze następnym razem bardziej będą one przypominać rozmowę przyjacielską a nie pogadankę rodzicielską bo nie wymagam aż takiej opieki jaką chcą nam zapewnić koordynatorki:) czułam się trochę jak nieporadne dziecko:)

la visite chez le psychologue… même chez deux psychologues :)…
Chaque lundi nous avons un rencontre avec nos coordonatrices, nous parlons de notres semaine precedente, qu’est ce qu’il s’est pass é au travail, apres travail, etc. Mais nous parlons plus d’etat l’esprit que nos taches- comme une psychanalyse:). Nous avons meme recu un cahier dans lequel sous chaque date nous devons designer le visage signifant l’etat d’esprit-le visage avec souris ou triste avec notre commentaire, notre explication. Cet idee me plait, il sera amusant de le lire dans le futur. Mais pour instant, je suis tres monothematique :) toujours tout est super pour moi. Je suppose que nos coordinatrices penseront que je ne suis pas sincère ou que je suis bizarre... Mais vendredi nous avions un renconre exeptionnel, le rencontre de crise :) j’ai l’impression que mon co-volontaire entre dans la deuxieme phase d’un choc culturel (la crise)...mais seriusement, je comprends qu'il peut se sentir mal bien que mes impressions soient differentes...donc j ‘ai participé à la consultation psychologique avec Aurelie et Cyrielle. Ca veut dire le sujet touche aussi moi parce que nous avons voulu expliquer la situation dans l’un de colleges ou nous travaillerons. Les gens dans cet école ne savent pas ce que nous devons faire.Penadant cettes consultations apres une demi heure j’ai commencé a bâiller. Je suis la femme mais je ne comprends pourquoi on dit tout le temps la même chose :). Apres 30 minutes nous avons expliqué qu’il fallait organiser un rendez vous dans le college pour expliquer les gens dans un college pourquoi nous étions et ok, tout était clair...mais seulement pour moi :) Cette discussion m’a montré que mon charactere est un peu allemand :). Mais en parlant serieux: cet entretien avec nos coordinatrices c’est bonne idee, elles sont tres gentilles, amicales, tres protectrices envers nous.